7 روز ضمانت بازگشت کالا
پشتیبانی 24 ساعته
ضمانت اصالت کالا
پرداخت آنلاین امنمعرفی کتاب یک هفته در فرودگاه
کتاب یک هفته در فرودگاه نوشتهٔ آلن دوباتن (۱۹۶۹) با ترجمهٔ مهرناز مصباح در نشر چشمه چاپ شده است. آلن دوباتن فیلسوف سوییسیالاصل بریتانیایی، در ایران شناخته شده است و کتابهایش همواره با استقبال همراه بوده است. «یک هفته در فرودگاه» از همان اولین روز خبرساز بود و به یکی از پُرفروشترینهای مجله «آبزرور» و «گاردین» بدل شد.
دوباتن معتقد است زندگی مدرن به بهترین صورت در فرودگاهها خلاصه شده: «رابطه بین ملتها، سفرهای سریع، تخریب محیطزیست، مصرفگرایی و رویاهای شخصی جهانگردی بهخوبی در فرودگاهها قابل مشاهده است».
درباره کتاب یک هفته در فرودگاه
دوباتن یک هفته مهمان ترمینال شماره پنج فرودگاه «هیثرو» شد تا این کتاب را که درباره آدم ها و رفتن است در چهار فصلِ «پیشنهاد»، «عزیمتها»، «بخش هوایی» و «رودها» بنویسد.
دوباتن در گفتوگویی که در «نیویورک تایمز» با «دیوید اولین» انجام داده، دلایل اهمیت فرودگاه را در زندگی روزمره چنین شرح میدهد: «فرودگاهها برای بیصبری آدمهاست که به وجود آمدهاند، وگرنه همان بندرها و کشتیها میتوانست جوابگوی رفتوآمد آدمها باشد. و البته فرودگاه جای عجیبی است، چون ناخودآگاه سبب جوشش احساسات میشود و احتمالاً این بهترین کاری است که میتوان در فرودگاه انجام داد. میزان عاطفه سیالی را که در جهان بروز پیدا میکند میتوان در فرودگاهها سنجید. در لحظه پرواز حالی روحانی به مسافر و همراهانش دست میدهد، انگار که او برای لحظهای به مرگ بیندیشد. کسانی که سالهای سال است ازدواج کردهاند و زندگی بدون عشق را پشت سر میگذارند، شاید در فرودگاه یک جمله عاشقانه به همسرشان بگویند. احتمال سقوط هواپیما چیزی است که بدترین رابطههای زناشویی را نیز میتواند نجات دهد».
درباره آلن دوباتن
آلن دو باتن، نویسنده، فیلسوف و مجری تلویزیونِ ساکن بریتانیا، که دغدغهاش نوشتن درباره زندگی روزمره به شیوهای فلسفی است. او در تمام نوشتههایش میکوشد فلسفه را وارد زندگی عادی انسان کند.
آلن دوباتن نویسندهٔ فلسفی در سال ۱۹۶۹ در شهر زوریخ سوئیس به دنیا آمده است. او اکنون در لندن زندگی میکند و مشغول مدیریت در موسسه خود یعنی مدرسهٔ زندگی است. این نویسنده اکنون بهعنوان نویسندهٔ فلسفهٔ روزانه شناخته میشود. او دربارهٔ موضوعاتی مینویسد که هرروزه همهٔ انسانها با آن دستوپنجه نرم میکنند. موضوعاتی مانند عشق، سفر، هنر، معماری و ادبیات. کتابهای آلن دوباتن تاکنون به بیشتر از سی زبان دنیا ازجمله فارسی ترجمه شدهاند.
دوباتن دورهٔ دکتری فلسفه را در دانشگاهِ هاروارد آغاز کرد؛ ولی برای نوشتن کتب فلسفی به زبان ساده، آن را نیمهکاره رها کرد. مهمترین کتابهای آلن دوباتن، تسلیبخشیهای فلسفه و هنر سیر و سفرنام دارند.
اولین کتاب آلن دوباتن به نام جستارهایی در باب عشق، در سال ۱۹۹۳ زمانی که او ۲۴ سال داشت، منتشر شد. کتابی که خیلی زود در لیست کتابهای پر فروش قرار گرفت و بیش از دو میلیون نسخه از آن به فروش رفت.
آلن دوباتن مؤسس مدرسهای به نام مدرسهٔ زندگی است. او با این باور که فرزندان ما در مدرسه راه و روش زندگی کردن را نمیآموزند مدرسهٔ زندگی را تأسیس کرد. دوباتن معتقد است این فقدان دانش باعث میشود کودکان در زندگی بالغانهشان با مشکلات زیادی مواجه شوند.
موضوعاتی که در مدرسه زندگی تدریس میشوند متنوعاند. اما همهٔ این آموزشها در راستای افزایش خودشناسی هستند. زیرا گردانندگان این مدرسه معتقدند تنها با خودشناسی است که میتوانیم زندگی برتر و رضایتبخشتری داشته باشیم. مجموعهٔ آموزشهای این مدرسه در شش دستهٔ کلی تقسیمبندی میشود. خودشناسی، ارتباطات (Relationships)، کار، آرامش، رفتارهای اجتماعی و فرهنگ و فراغت.
نویسندگان و فیلسوفان باتجربهای هم در این موسسه کار میکنند. نکتهٔ جالب این است که با توجه به تفاوتِ روشهای یادگیری، مدرسهٔ زندگی آلن دوباتن، آموزهها یا محصولاتش را به روشهای مختلفی، مانند کتاب، کارگاه، ویدیو، جلسه روانکاوی و… ارائه میکند.
آلن دوباتن تاکنون کتابهای بسیاری منتشر کرده است. از میان این آثار، کتابهای جستارهایی در باب عشق، تسلی بخشیهای فلسفه، هنر سیر و سفر، اضطراب منزلت، دین برای خداناباوران، سیر عشق، هنر همچون درمان و تعدادی از کتابهای مدرسهٔ زندگی به فارسی ترجمه شدهاند و همهٔ آنها در فهرست پرفروشترین کتابهای بازار قرار گرفتهاند.
کتاب یک هفته در فرودگاه را به چه کسانی پیشنهاد میکنیم
این کتاب به علاقهمندان به مطالعهٔ آثار آلن دوباتن و کتابهایی با روایت از اجتماع پیشنهاد میشود.
بخشی از کتاب یک هفته در فرودگاه
کارفرمای جدیدم در هر مراسمی به ترمینال جدیدش میبالید و حق هم داشت؛ دنبال راهی بود تا از زیباییهایش داد سخن بدهد و باز هم حق داشت. ساختمان شیشه و فولاد مواج، بزرگترین ساختمان محوطه بود که چهل متر ارتفاع و چهارصد متر طول داشت، یعنی ابعاد چهار زمین فوتبال، و در عینحال کل ساختمان حس سبکی مدام و راحتی به آدم میداد، مثل ذهنی باهوش که خیلی راحت با پیچیدگی درگیر میشود. سوسوی نورهای یاقوتیرنگش را میشد هنگام غروب از وینزور کسل دید؛ اَشکال ترمینال داشتند وعدههای مدرنیته را تجسم میبخشیدند.
شاید وقتی کنار اشیای گرانبها و زیبای تکنولوژیک میایستیم وسوسه شویم هیبتشان را انکار کنیم تا مبادا با تحسین کردنشان، احمق بهنظر بیاییم. ممکن است از اینکه بیشازحد تحتتأثیر معماری و مهندسی قرار بگیریم احساس خطر کنیم و از حرکت بدون رانندهی قطارهای بمبافکن بین ماهوارهها بُهتزده شویم، یا در برابر موتورهای جیای۹۰ جنرالالکتریک که از بالهای مرکب بوئینگ ۷۷۷ به مقصد سئول آویزاناند.
اما اجتناب کردن از هر گونه بُهتی هم ممکن است در نهایت فقط نوع دیگری از حماقت باشد. در جهانی پُر از هرجومرج و بینظمی، این ترمینال پناهگاهی ارزشمند و جذاب از منطق و زیبایی بهنظر میرسید. مرکز خیالین فرهنگ معاصر بود. اگر از کسی میخواستند یکی از اهالی مریخ را برای بازدید از تنها یک مکان ببرد که سرجمع کلیهی مضامین جاری در فرهنگ ما را در برداشته باشد ــ از ایمان ما به تکنولوژی گرفته تا ویران کردن طبیعت، از درهمتنیدگیمان تا خیالبافی کردنمان در باب سفر ــ این مکان قطعاً تالار ورود و خروج میبود. دلایلم برای نپذیرفتن پیشنهاد عجیب فرودگاه در مورد گذراندن وقت بیشتری در محوطههایش ته کشید.
هیچ دیدگاهی برای این محصول نوشته نشده است.