7 روز ضمانت بازگشت کالا
پشتیبانی 24 ساعته
ضمانت اصالت کالا
پرداخت آنلاین امنمعرفی کتاب شاهنامه (خالقی) چهار جلدی
“شاهنامه” که یکی از معروفترین آثار حماسی سروده شده به زبان پارسی در سطح جهان است، شاهکاری است که توسط حکیم “ابوالقاسم فردوسی” خلق شد و تا کنون بارها مورد تصحیح و ویرایش قرار گرفته است. اما مجلد پیش رو، تصحیحی از “شاهنامه” است که به دست ادیب و شاهنامهپژوه سرشناس ایرانی، دکتر”جلال خالقی مطلق” تدوین شده است. این نسخه علاوه بر این که یکی از معتبرترین نسخ “شاهنامه فردوسی” به حساب میآید، برجستهترین دستاورد دکتر “جلال خالقی مطلق” نیز میباشد که نتیجهی بیش از سی سال کار مداوم در جمع آوری و بررسی قدیمیترین نسخ خطی “شاهنامه” و به چالش کشیدن آنها با استفاده از روشهای تصحیح متن جدید است. انتشار کامل این تصحیح توسط دکتر “جلال خالقی مطلق” و تحت مدیریت “احسان یارشاطر” حدود دو دهه به طول انجامید و از اواسط دههی شصت تا اواسط دههی هشتاد به تدریج منتشر شد.
“شاهنامه فردوسی” یک حماسه غنایی است که دریایی از داستانهای گیرا و شگفتانگیز را پیشروی خواننده میگذارد. “شاهنامه” حدود 60 هزار بیت دارد و یکی از بزرگترین و مشهورترین آثار حماسی جهان است که تکمیل آن توسط حکیم “فردوسی” سه دهه طول کشید. اسطورهها، سنتها و تاریخ ایران از آغاز تا تسخیر ایران توسط اعراب در قرن هفتم موضوع این شاهکار ادبی است. “شاهنامه” بزرگترین کتابی است که به زبان فارسی سروده شده است و به سبب عظمت و گستردگی داستانها، مورد توجه اکثر کشورهای جهان قرار گرفته است. نقل است که “شاهنامه فردوسی” به تمام زبانهای زنده و معتبر جهان بازگردانی شده و گاه در یک زبان هم ترجمههای متعددی از آن صورت گرفته است. به این ترتیب حکیم “ابوالقاسم فردوسی” نه تنها زبان پارسی را احیا کرد، بلکه داستانهایی را از دل تاریخ ایران بیرون کشید و به جهانیان عرضه کرد.
“شاهنامه فردوسی” یک حماسه غنایی است که دریایی از داستانهای گیرا و شگفتانگیز را پیشروی خواننده میگذارد. “شاهنامه” حدود 60 هزار بیت دارد و یکی از بزرگترین و مشهورترین آثار حماسی جهان است که تکمیل آن توسط حکیم “فردوسی” سه دهه طول کشید. اسطورهها، سنتها و تاریخ ایران از آغاز تا تسخیر ایران توسط اعراب در قرن هفتم موضوع این شاهکار ادبی است. “شاهنامه” بزرگترین کتابی است که به زبان فارسی سروده شده است و به سبب عظمت و گستردگی داستانها، مورد توجه اکثر کشورهای جهان قرار گرفته است. نقل است که “شاهنامه فردوسی” به تمام زبانهای زنده و معتبر جهان بازگردانی شده و گاه در یک زبان هم ترجمههای متعددی از آن صورت گرفته است. به این ترتیب حکیم “ابوالقاسم فردوسی” نه تنها زبان پارسی را احیا کرد، بلکه داستانهایی را از دل تاریخ ایران بیرون کشید و به جهانیان عرضه کرد.
درباره ابوالقاسم فردوسی
ابوالقاسم فردوسی طوسی (زادهٔ ۳۲۹ هجری قمری – درگذشتهٔ ۴۱۶ هجری قمری، در طوس خراسان)، شاعر حماسهسرای ایرانی و سرایندهٔ شاهنامه، حماسهٔ ملی ایران، است. برخی فردوسی را بزرگترین سرایندهٔ پارسیگو دانستهاند که از شهرت جهانی برخوردار است. فردوسی را حکیم سخن و حکیم طوس گویند.
پژوهشگران سرودن شاهنامه را برپایهٔ شاهنامهٔ ابومنصوری از زمان سی سالگی فردوسی میدانند. تنها سرودهای که روشن شده از اوست، خود شاهنامه است. شاهنامه پرآوازهترین سرودهٔ فردوسی و یکی از بزرگترین نوشتههای ادبیات کهن پارسی است. فردوسی شاهنامه را در ۳۸۴ ه.ق، سه سال پیش از برتختنشستن محمود، بهپایان برد و در ۲۵ اسفند ۴۰۰ ه.ق برابر با ۸ مارس ۱۰۱۰ م، در هفتاد و یک سالگی، تحریر دوم را به انجام رساند. سرودههای دیگری نیز به فردوسی منتسب شدهاند، که بیشترشان بیپایه هستند. نامورترین آنها به صورت مثنوی به نام یوسف و زلیخا است. سرودهٔ دیگری که از فردوسی دانسته شده، هجونامهای در نکوهش سلطان محمود غزنوی است. برابر کتابشناسی فردوسی و شاهنامه، گردآوری ایرج افشار، با بهشمارآوردن سرودههای منسوب به فردوسی مانند یوسف و زلیخا تا سال ۱۳۸۵، تعداد ۵۹۴۲ اثر گوناگون در این سالها نوشته شدهاست.
فردوسی دهقان و دهقانزاده بود. او آغاز زندگی را در روزگار سامانیان و همزمان با جنبش استقلالخواهی و هویتطلبی در میان ایرانیان سپری کرد. شاهان سامانی با پشتیبانی از زبان فارسی، عصری درخشان را برای پرورش زبان و اندیشهٔ ایرانی آماده ساختند و فردوسی در هنر سخنوری آشکارا وامدار گذشتگان خویش و همهٔ آنانی است که در سدههای سوم و چهارم هجری، زبان فارسی را به اوج رساندند و او با بهرهگیری از آن سرمایه، توانست مطالب خود را چنین درخشان بپردازد. در نگاهی کلی دربارهٔ دانش و آموختههای فردوسی میتوان گفت او زبان عربی میدانست، اما در نثر و نظم عرب چیرگی نداشت. او پهلویخوانی را بهطور روان و پیشرفته نمیدانست، اما بهگونهٔ مقدماتی مفهوم آن را دریافت میکرد. بههرروی، در شاهنامه هیچ نشانهای دربارهٔ پهلویدانی او نیست.
پژوهشگران سرودن شاهنامه را برپایهٔ شاهنامهٔ ابومنصوری از زمان سی سالگی فردوسی میدانند. تنها سرودهای که روشن شده از اوست، خود شاهنامه است. شاهنامه پرآوازهترین سرودهٔ فردوسی و یکی از بزرگترین نوشتههای ادبیات کهن پارسی است. فردوسی شاهنامه را در ۳۸۴ ه.ق، سه سال پیش از برتختنشستن محمود، بهپایان برد و در ۲۵ اسفند ۴۰۰ ه.ق برابر با ۸ مارس ۱۰۱۰ م، در هفتاد و یک سالگی، تحریر دوم را به انجام رساند. سرودههای دیگری نیز به فردوسی منتسب شدهاند، که بیشترشان بیپایه هستند. نامورترین آنها به صورت مثنوی به نام یوسف و زلیخا است. سرودهٔ دیگری که از فردوسی دانسته شده، هجونامهای در نکوهش سلطان محمود غزنوی است. برابر کتابشناسی فردوسی و شاهنامه، گردآوری ایرج افشار، با بهشمارآوردن سرودههای منسوب به فردوسی مانند یوسف و زلیخا تا سال ۱۳۸۵، تعداد ۵۹۴۲ اثر گوناگون در این سالها نوشته شدهاست.
فردوسی دهقان و دهقانزاده بود. او آغاز زندگی را در روزگار سامانیان و همزمان با جنبش استقلالخواهی و هویتطلبی در میان ایرانیان سپری کرد. شاهان سامانی با پشتیبانی از زبان فارسی، عصری درخشان را برای پرورش زبان و اندیشهٔ ایرانی آماده ساختند و فردوسی در هنر سخنوری آشکارا وامدار گذشتگان خویش و همهٔ آنانی است که در سدههای سوم و چهارم هجری، زبان فارسی را به اوج رساندند و او با بهرهگیری از آن سرمایه، توانست مطالب خود را چنین درخشان بپردازد. در نگاهی کلی دربارهٔ دانش و آموختههای فردوسی میتوان گفت او زبان عربی میدانست، اما در نثر و نظم عرب چیرگی نداشت. او پهلویخوانی را بهطور روان و پیشرفته نمیدانست، اما بهگونهٔ مقدماتی مفهوم آن را دریافت میکرد. بههرروی، در شاهنامه هیچ نشانهای دربارهٔ پهلویدانی او نیست.
هیچ دیدگاهی برای این محصول نوشته نشده است.